Nazywam się Aneta. Po śmierci mamy wpadłam w depresję, a życie w bloku na warszawskim Ursynowie wydawało mi się coraz bardziej puste. Wszystko się zmieniło, kiedy pod klatką znalazłam pokrwawionego, trzęsącego się kundelka.
Siedziałam na klatce schodowej, przyciskając kawałek bandaża do łapy Ryśka, kiedy usłyszałam syrenę pogotowia w oddali. Pies wył z bólu, a ja czułam, że nie mam już siły na nic – chciałam się po prostu wyłączyć i pozwolić wszystkiemu przepaść. Ale on patrzył na mnie z taką ufnością, że nie mogłam odejść – nawet wtedy, gdy wydawało się, że świat o mnie zapomniał.
Opowiadam o tym, jak po rozwodzie z trudem wstawałam z łóżka i nie widziałam sensu. Pies, którego początkowo nie chciałam, zmusił mnie do działania, otworzył na ludzi i pomógł odzyskać kontakt z córką. Moja historia jest pełna wątpliwości, niechęci i walki, ale pokazuje, jak prawdziwy wpływ może mieć na nas zwykły, polski kundel.
