Nigdy nie zapomnę, jak tej styczniowej nocy pierwszy raz poczułam krew na rękach, trzymając wygłodniałego, zmarzniętego kundla przed klatką bloku. Byłam już po rozwodzie, zamknięta na świat, zniechęcona do ludzi i nie chciałam mieć z nikim do czynienia – nawet z psem, który nieoczekiwanie wciągnął mnie w swoją historię. To on sprawił, że po raz pierwszy od miesięcy wyszłam do ludzi i odkryłam, jak bardzo jeszcze chcę żyć.