Od zawsze czułam się obca wśród swoich najbliższych, mimo że byłam pierwsza do pomocy. Moja historia to opowieść o samotności wśród ludzi, którzy powinni być najbliżsi, i o poszukiwaniu granicy między miłością a wykorzystywaniem. Czy rodzina to naprawdę dom, jeśli nie czuję się w niej kochana?
Od zawsze wierzyłam, że sąsiedzi powinni sobie pomagać, ale pewnego dnia przekonałam się, jak cienka jest granica między życzliwością a wykorzystywaniem. Mój syn zaprzyjaźnił się z chłopcem z sąsiedztwa, a ja – chcąc nie chcąc – coraz częściej spotykałam się z jego matką. Ta znajomość wystawiła na próbę moje poczucie bezpieczeństwa i zaufanie do ludzi.
Wszystko zaczęło się od niedzielnego obiadu, kiedy rodzina męża uznała, że powinnam zajmować się jego siostrzenicą, bo jestem na macierzyńskim. Odmówiłam, bo mam już dwoje małych dzieci i nie mogłam wziąć na siebie kolejnej odpowiedzialności. Teraz wszyscy patrzą na mnie jak na egoistkę, a ja wciąż pytam siebie: gdzie kończy się pomoc, a zaczyna wykorzystywanie?
Nazywam się Marta i mieszkam w Poznaniu. Moja przyjaźń z sąsiadką, która miała być wsparciem w trudach macierzyństwa, przerodziła się w źródło niepokoju i konfliktów. To historia o tym, jak trudno jest postawić granice, gdy ktoś zbyt mocno wkracza w nasze życie.
