Musiałam zmierzyć się ze stratą męża, a w testamencie odkryłam imię osoby, o której istnieniu nie miałam pojęcia. Ta tajemnica zabolała mocniej niż sama śmierć. Wyruszyłam w podróż przez ból, wstyd i złość, by odnaleźć prawdę – i siebie.
To był zwyczajny dzień, który zamienił się w koszmar. Straciłam mojego trzyletniego synka, Eryka, w ciągu kilku minut nieuwagi. Dziś opowiadam swoją historię, bo może komuś pomoże zrozumieć, jak kruche jest życie.
Przez dwadzieścia lat nie zamieniłam słowa z sąsiadką, Anną, bo stara rana rozdzieliła nasze rodziny. Dopiero tragedia zmusiła mnie do spojrzenia w lustro i zadania sobie pytania, ile szczęścia straciłam przez dumę. Teraz nie mogę przestać myśleć, czy można jeszcze odzyskać utracony czas.
