Mam na imię Lena i opowiadam historię mojego dzieciństwa, kiedy zostałam zabrana z domu i latami czekałam na powrót mamy. Przeżyłam rozczarowanie, samotność i gniew, ale los postawił na mojej drodze ludzi, którzy dali mi nową szansę na miłość. To opowieść o bólu, nadziei i rodzinie, którą można odnaleźć tam, gdzie się jej nie spodziewasz.
Od pierwszego dnia, gdy zobaczyłam Emilkę i Norberta, wiedziałam, że ich życie już nigdy nie będzie takie samo. Jako ich wychowawczyni w małej polskiej miejscowości stałam się dla nich nie tylko nauczycielką, ale i opiekunką, matką, ostatnią deską ratunku. Po dwudziestu dwóch latach wciąż zadaję sobie pytanie, czy miłość naprawdę potrafi uleczyć najgłębsze rany.
Zaczęło się od upokorzenia w sądzie, gdzie nikt nie wierzył, że potrafię mówić w tylu językach. Opowiedziałam o dzieciństwie w polskim domu dziecka, o walce z systemem i o tym, jak łatwo można zostać osądzonym bez zrozumienia. Dziś wiem, że to nie dyplomy, a czyny budują mosty między ludźmi.
Mam na imię Iwona i przez całe życie szukałam swojego miejsca. Po latach spędzonych w rodzinach zastępczych i niezliczonych rozczarowaniach, w końcu znalazłam ludzi, którzy zaakceptowali mnie taką, jaka jestem. Ale droga do tego była pełna bólu, strachu i trudnych wyborów.
Mam na imię Nikola. Od pierwszych chwil życia towarzyszy mi pytanie: dlaczego mnie zostawili? Przez lata tułałem się po domach dziecka i rodzinach zastępczych, próbując odnaleźć siebie i zrozumieć, czy zasługuję na miłość.
Mam na imię Milica. Dwa razy byłam oddana do domu dziecka, jakby ktoś zwracał popsutą zabawkę. To opowieść o bólu odrzucenia i o miłości, która potrafi przetrwać wszystko.
