Od kiedy po raz pierwszy przekroczyłam próg domu mojego męża, poczułam się jak obca. Każde rodzinne spotkanie przypominało pojedynek, w którym liczyły się słowa, gesty i ukradkowe spojrzenia. W tej opowieści wspominam, jak zrozumiałam, że rodzina to nie zawsze więzy krwi, ale odwaga, by otworzyć się na drugiego człowieka – i na siebie samą.