Nigdy nie sądziłam, że kawałek chleba z masłem i kilkuletnia kundelka wywołają w moim życiu rewolucję, której nie chciałam ani nie szukałam. To ona, Łatka, wyciągnęła mnie z łóżka, rozdarła ciszę pustego mieszkania i zmusiła do skonfrontowania się z rzeczami, od których uciekałam od lat. Teraz tylko w deszczu pachnącym dymem wiem, jak bardzo trudno być samotną, ale jeszcze trudniej – otworzyć się na czyjeś zaufanie.
Zaczęło się od zaschniętej krwi na białym futrze tej suki, którą znalazłam pod śmietnikiem, gdy wracałam ze żłobka z synem. Przez nią musiałam podjąć decyzje, których nigdy nie planowałam: odważyć się do lekarza, przeprosić sąsiadkę i wreszcie spojrzeć sobie w oczy bez pogardy. Nie wiem, czy potrafię jeszcze wierzyć ludziom, ale wiem, co znaczy znaleźć lojalność tam, gdzie nikt jej nie szuka.
Nie planowałam wpuścić psa do swojego życia, wszystko potoczyło się przez przypadek. Po rozwodzie czułam się pusta i zdradzona, a wtedy pojawił się on – brudny, przestraszony, z raną na łapie. Ten kundel zmusił mnie do podjęcia decyzji, których nigdy bym się po sobie nie spodziewała.
