Mam na imię Zofia i jestem babcią z Krakowa. Odkąd moja córka Marta wyszła za mąż za Pawła, za każdym razem, gdy on wraca do domu, muszę zniknąć – jakby mnie nie było. To historia o bólu, niesprawiedliwości i walce jednej babci o miłość do wnuczki.
Sześć lat temu urodziła się moja pierwsza wnuczka, ale nigdy nie pozwolono mi być dla niej prawdziwą babcią. Teraz, gdy synowa wraca do pracy, nagle jestem potrzebna – tylko czy nie jest już za późno? Czy to ja zbudowałam mur między nami, czy może padłam ofiarą rodzinnych rozgrywek?
Jestem emerytką, która po rozwodzie córki przyjęła ją z powrotem pod swój dach razem z wnuczką. Z czasem poczułam się wykorzystywana i niewidzialna, a moje życie zaczęło kręcić się tylko wokół ich potrzeb. Zastanawiam się, gdzie kończy się matczyna miłość, a zaczyna zatracenie siebie.
Wszystko zaczęło się od słów sąsiadki pod sklepem: „Twoja babcia od trzech dni nic nie jadła”. Zalała mnie fala wstydu i żalu, bo w codziennym biegu zapomniałam o najważniejszej osobie w moim życiu. To opowieść o tym, jak próbowałam naprawić swoje błędy i odnaleźć drogę do rodziny – i do siebie samej.
