Od dziecka czułam się dla mamy ciężarem, a nie radością. Teraz, gdy jest starsza i schorowana, oczekuje ode mnie opieki, jakby nic się nie stało. Czy można wybaczyć komuś, kto nigdy nie powiedział „przepraszam”?
Zwykła kolacja u przyjaciół stała się dla mnie punktem zwrotnym. W jednej chwili zobaczyłam, jak bardzo jestem ignorowana przez najbliższych i jak bardzo zatraciłam siebie w codzienności. To była bolesna, ale potrzebna lekcja – początek mojej drogi do odzyskania siebie.
Moja historia zaczyna się od dramatycznej rozmowy z mężem, która zmienia wszystko. Opowiadam o rodzinnych konfliktach, poczuciu winy i desperackim poszukiwaniu siebie w polskiej rzeczywistości. Na końcu zadaję sobie pytanie, czy naprawdę można uciec od tego, kim się jest.
