Po rozwodzie syna straciłam kontakt z ukochaną synową. Nagle stałam się dla niej obcą osobą…

— Mamo, proszę cię, nie mieszaj się w to — głos Pawła był twardy, niemal obcy. Stał w progu kuchni, z rękami w kieszeniach, patrząc gdzieś ponad moją głową. Za oknem padał deszcz, krople bębniły o parapet, a ja czułam, jakby ktoś wyrywał mi serce.

— Ale Paweł… — zaczęłam, próbując powstrzymać łzy. — Przecież Kasia… ona była dla nas jak córka.

— Była — przerwał mi ostro. — Teraz to już nie ma znaczenia.

Nie miałam pojęcia, jak do tego doszło. Jeszcze rok temu śmialiśmy się razem przy stole, piekłyśmy z Kasią szarlotkę na święta, a Paweł opowiadał o pracy i planach na przyszłość. Kasia była ciepła, serdeczna, zawsze gotowa pomóc. Gdy pojawiła się w życiu mojego syna, od razu ją polubiłam. Nie była z tych dziewczyn, które grają lub udają. Miała szczery uśmiech, błysk w oku i coś takiego w sposobie mówienia, co sprawiało, że chciało się jej słuchać.

Na początku byłam ostrożna — każda matka chce dobrze dla swojego dziecka. Ale z czasem… Z czasem zaczęłam traktować ją jak własną córkę. Zwierzałyśmy się sobie z drobiazgów i poważnych spraw. Kiedy Paweł miał trudniejszy okres w pracy, to właśnie Kasia potrafiła go rozbawić i postawić na nogi. Widziałam, jak bardzo się kochają.

A potem wszystko zaczęło się psuć. Najpierw były ciche dni, potem coraz częstsze kłótnie. Paweł zamykał się w sobie, Kasia chodziła smutna. Próbowałam rozmawiać z obojgiem, ale odpychali mnie — „to nasze sprawy”. Czułam się bezradna.

Pewnego wieczoru zadzwoniła do mnie Kasia. Jej głos był drżący:

— Pani Zosiu… ja już nie mogę. Przepraszam.

— Kasiu, co się stało? — zapytałam z niepokojem.

— My się rozstajemy. Paweł podjął decyzję. Ja… ja nie chcę pani obciążać.

Chciałam ją zatrzymać na linii, powiedzieć coś mądrego, pocieszyć. Ale ona tylko cicho się pożegnała i rozłączyła.

Od tamtej pory minęły dwa miesiące. Paweł zamieszkał z powrotem u mnie, zamknięty w sobie jak nigdy dotąd. Nie chciał mówić o Kasi ani o tym, co się wydarzyło między nimi. Ja zostałam z pustką i poczuciem straty.

Próbowałam dzwonić do Kasi — nie odbierała. Pisałam wiadomości: „Kasiu, tęsknię za tobą”, „Jeśli chcesz pogadać, jestem tutaj”. Bez odpowiedzi.

W końcu zebrałam się na odwagę i poszłam pod jej blok. Stałam tam jak głupia, patrząc na okna jej mieszkania. W końcu zobaczyłam ją — szła z zakupami, zamyślona. Podbiegłam:

— Kasiu! Kasiu, poczekaj!

Spojrzała na mnie zaskoczona, a potem… chłodno.

— Dzień dobry, pani Zosiu — powiedziała oficjalnym tonem.

— Kasiu, proszę… możemy porozmawiać?

— Nie wiem, czy to dobry pomysł — odpowiedziała cicho. — To już nie jest pani sprawa.

Zatkało mnie. Stałam tam jak skamieniała, patrząc jak odchodzi bez słowa pożegnania.

Wróciłam do domu i długo płakałam. Czułam się zdradzona przez los i przez ludzi, których kochałam najbardziej na świecie. Przecież nie byłam winna ich rozwodowi! Chciałam tylko być blisko Kasi, wspierać ją tak jak kiedyś.

Od tamtej pory minęło kilka tygodni. Paweł coraz rzadziej bywał w domu — wracał późno z pracy albo znikał na całe weekendy. Ja zostałam sama ze swoimi myślami i wspomnieniami.

Czasem łapię się na tym, że wyciągam telefon i chcę zadzwonić do Kasi z pytaniem o przepis na jej ulubione pierogi albo po prostu zapytać, jak się czuje. Ale za każdym razem odkładam słuchawkę.

Moja siostra Basia mówi: — Daj spokój, Zosia! To nie twoja sprawa! Oni są dorośli!

Ale czy naprawdę można tak po prostu wymazać kogoś ze swojego życia? Kogoś, kto był dla ciebie rodziną?

Ostatnio widziałam Kasię przypadkiem w sklepie spożywczym. Stała przy kasie z nowym chłopakiem — uśmiechnięta, szczęśliwa. Poczułam ukłucie zazdrości i żalu. Czy naprawdę tak łatwo można zacząć od nowa?

Wieczorem usiadłam przy stole z kubkiem herbaty i patrzyłam na stare zdjęcia: Kasia i Paweł na wakacjach nad morzem; Kasia śmiejąca się podczas świąt; Kasia obejmująca mnie na moich urodzinach.

Nie wiem już sama, czy powinnam walczyć o tę relację czy pozwolić jej odejść. Czy jestem tylko teściową — czy może kimś więcej? Czy mam prawo tęsknić za kimś, kto wybrał inną drogę?

Może powinnam pogodzić się z tym, że czasem ludzie po prostu odchodzą… Ale dlaczego to tak boli?

Czy naprawdę można stać się dla kogoś obcą osobą z dnia na dzień? A może powinnam jeszcze raz spróbować zawalczyć o tę więź? Co wy byście zrobili na moim miejscu?