W tym roku nie obchodzę urodzin. Ale moi przyjaciele mieli inne plany.

– Nie, nie, nie, nie mogę w tym roku – powtarzałam w myślach, patrząc na kalendarz, gdzie wielkimi literami zaznaczyłam swoje urodziny. 12 czerwca. Zawsze robiłam wtedy małe przyjęcie, dzieci biegały po ogrodzie, a my – ja, Anka, Basia, Tomek i Krzysiek – siedzieliśmy przy stole, śmialiśmy się, wspominaliśmy stare czasy. Ale w tym roku wszystko się zmieniło.

Od miesięcy liczyłam każdy grosz. Po tym, jak mój mąż, Paweł, stracił pracę w fabryce, a ja zostałam z połową etatu w bibliotece, zaczęło brakować na wszystko. Nawet na te najprostsze rzeczy – mleko, chleb, zeszyty dla dzieci. O urodzinach nie było mowy. Nie chciałam, żeby ktoś musiał się do czegoś dokładać, nie chciałam litości. Chciałam tylko przetrwać ten rok.

– Mamo, a będą balony na twoje urodziny? – zapytała Zosia, moja sześcioletnia córka, patrząc na mnie wielkimi, brązowymi oczami.

– W tym roku nie będzie imprezy, kochanie – odpowiedziałam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. – Ale może za rok zrobimy wielkie święto, co ty na to?

Zosia pokiwała głową, ale widziałam, że jest jej przykro. Mnie też było. Cały dzień chodziłam jak struta, aż w końcu wieczorem zadzwoniła Anka.

– Słuchaj, Marta, co się dzieje? – zapytała bez ogródek. – Od tygodnia nie odbierasz telefonu, nie odpisujesz na wiadomości. Wiesz, że się martwię.

– Nic się nie dzieje, po prostu mam dużo na głowie – skłamałam, bo nie chciałam się przyznać, jak bardzo jest źle.

– Marta, znam cię od liceum. Wiem, kiedy coś ukrywasz. Chodzi o kasę, prawda?

Zamilkłam. W słuchawce zapadła cisza, którą przerwał tylko cichy szloch. To byłam ja. Anka nie musiała nic mówić. Po prostu słuchała, jak opowiadam o tym, jak Paweł chodzi na rozmowy kwalifikacyjne, jak dzieci pytają o nowe buty, a ja nie mam im co odpowiedzieć. Jak bardzo się boję, że nie damy rady.

– Marta, nie jesteś sama. Jutro przyjdę do ciebie po pracy. Pogadamy, dobrze?

Nie chciałam, żeby ktoś mnie widział w takim stanie, ale nie miałam siły protestować. Następnego dnia Anka przyszła z wielką torbą zakupów. Chleb, mleko, masło, nawet czekolada dla dzieci.

– Nie musiałaś… – zaczęłam, ale przerwała mi stanowczym gestem.

– Musiałam. Bo jesteś moją przyjaciółką. I nie pozwolę ci się zamknąć w sobie.

Wieczorem zadzwoniła Basia. Potem Tomek. Wszyscy wiedzieli. Wszyscy chcieli pomóc. Ale ja czułam się coraz gorzej. Z jednej strony wdzięczność, z drugiej – wstyd. Czy naprawdę jestem już tylko ciężarem?

Nadszedł dzień moich urodzin. Zosia obudziła mnie wcześnie rano, przynosząc laurkę z napisem „Najlepsza mama na świecie”. Uśmiechnęłam się przez łzy. Paweł zrobił mi kawę, choć sam był przygnębiony.

– Może pójdziemy na spacer? – zaproponował. – Trochę się przewietrzymy.

Zgodziłam się, choć nie miałam na to ochoty. Wyszliśmy całą rodziną do parku. Dzieci biegały, a ja z Pawłem siedzieliśmy na ławce, milcząc. Nagle zadzwonił telefon.

– Marta, wracajcie do domu! – usłyszałam głos Anki. – Szybko!

Serce mi zamarło. Co się stało? Pobiegliśmy do domu. Już z daleka widziałam, że coś jest nie tak. Przed naszym blokiem stały samochody Anki, Basi i Tomka. W oknach wisiały balony. Na klatce schodowej czuć było zapach ciasta.

– Co wy…? – zaczęłam, ale nie zdążyłam dokończyć.

– Niespodzianka! – krzyknęli wszyscy, kiedy weszliśmy do mieszkania.

Stół uginał się od jedzenia. Były sałatki, ciasta, nawet tort z napisem „Marta, jesteś dla nas ważna!”. Dzieci biegały, śmiały się, a ja stałam jak wryta.

– Przecież mówiłam, że nie chcę… – szepnęłam, ale Anka objęła mnie ramieniem.

– Właśnie dlatego musieliśmy to zrobić. Bo nie chodzi o pieniądze. Chodzi o ciebie.

Basia podała mi prezent – książkę, którą zawsze chciałam przeczytać. Tomek przyniósł gitarę i zaczął grać nasze ulubione piosenki z czasów studiów. Krzysiek przyniósł domowej roboty nalewkę. Dzieci śpiewały „Sto lat”, a ja płakałam. Ze szczęścia.

W pewnym momencie Paweł podszedł do mnie i ścisnął moją dłoń.

– Widzisz? Nie jesteśmy sami. Może nie mamy pieniędzy, ale mamy siebie.

Wieczorem, kiedy wszyscy już poszli, usiadłam na balkonie z kubkiem herbaty. Patrzyłam na rozświetlone okna sąsiadów i myślałam o tym, jak łatwo jest się zamknąć w sobie, kiedy jest źle. Jak trudno przyjąć pomoc. Ale też jak bardzo jej potrzebujemy.

Czy naprawdę musimy się wstydzić, że czasem nie dajemy rady? Czy przyjaźń nie polega właśnie na tym, żeby być razem nie tylko wtedy, gdy jest dobrze? Może powinnam częściej pozwolić sobie na słabość i zaufać, że ludzie, których kocham, naprawdę chcą być przy mnie – nie tylko wtedy, gdy wszystko się układa.